334. Co stanie się później

"Bycie samotnym czyni cię unikalnym."

W jakim stopniu zawsze pragnęłam samotności? Czy pragnęłam jej tylko po to, by móc narzekać? W liceum próbowałam być towarzyska, ale to nie przyniosło mi nic dobrego. Czy krytykuję znajomych siostry dlatego, że mam racjonalny powód? Czy dlatego, że myślałam, że ona będzie taka jak ja? Czy moja identyfikacja nie poszła za daleko? Czy zmieniam się, czy dostrzegam siebie? A jeśli nawet moja identyfikacja poszła za daleko, czy to nie jest właśnie dowodem podobieństwa?
Ogromna fala samoświadomości przyszła do mnie w piątek. Trochę bolesna, ale lepiej teraz niż za kilka lat. Nie zamierzam na siłę robić czegoś, co może przynieść szkodę. Zobaczymy. Po prostu zobaczymy, jak się życie ułoży. Jeśli nie dostanę się na inżynierię bezpieczeństwa, pójdę na coś innego. Wszystko ułoży się tak, jak ma być. Może moje marzenia się spełnią. I nie skończy się to katastrofą.
Plany na przyszłość? Odebrać wyniki matury, złożyć papiery na studia.

333.

"- Zadzwoniłeś do mnie kiedyś, bo nie wiedziałeś, co jest prawdziwe. [...] Jeśli nie byłeś pewien, nie powinno cię tu być.
- Myślałem, że mi się polepszy."

325. Maturalne refleksje

Jako że większość egzaminów już za mną (jeszcze tylko wos i angielski ustny), a ja mam akurat trochę czasu, zdecydowałam, że to co mam do napisania o egzaminie maturalnym, napiszę teraz.

We wtorek wstałam wyspana, zjadłam śniadanko i pojechałam do szkoły. Zero stresu, bo to przecież polski. Miałam tylko cichą nadzieję, że będzie lektura, którą czytałam (a tych niestety niewiele...). Otwieram arkusz i widzę: Gloria Victis i jakiś wiersz lub Przedwiośnie. Chwilę zastanawiałam się, który temat wybrać, bo... mogłabym się wypowiedzieć na oba! Padło jednak na Przedwiośnie i napisałam dosyć dużo. Tekst czytania ze zrozumieniem był przystępny i ciekawy, ale pytania były nieco dziwne. Ciężko mi jednak powiedzieć, czy poszło mi dobrze, gdyż wszystko zależy od tego, na ile wstrzeliłam się w klucz odpowiedzi. Nie sądzę jednak, aby miało być źle.
Podbudowana dosyć łatwym egzaminem z polskiego, matematyką nie stresowałam się również. I bardzo słusznie, bo była naprawdę prosta. Zadania robiłam praktycznie po kolei, nie dzieląc ich na łatwiejsze i trudniejsze. Wiem, że straciłam jeden punkt na zadaniach zamkniętych. Jedno z zadań otwartych (ostatnie, jeśli ktoś jest w temacie) trochę zepsułam, ale sądzę, iż pomyliłam się w obliczeniach, więc jakieś punkty powinny za nie być. Nie wiem, jak mi poszło z zadaniami na udowadnianie, bo co prawda przedstawiłam dowód, ale nigdy nie wiadomo, czy egzaminator nie przyczepi się do zapisu. W każdym razie, liczę na wysoki wynik.
Czwartek spędziłam w szkole praktycznie cały. O 9. angielski podstawowy. Był łatwy. Miałam co prawda trochę wątpliwości przy jednym słuchaniu, ale sądzę, że zaznaczyłam dobrze. Na szczęście, do napisania był list prywatny. W sumie, odnoszę wrażenie, że angielskiego podstawowego nie zdać się nie da. No i później miałam przerwę, podczas której poszłam z Maćkiem coś zjeść. Było miło. O 14 rozpoczął się egzamin na poziomie rozszerzonym z angielskiego. I muszę napisać, iż organizacyjnie jest on rozplanowany idiotycznie. Na zadania gramatyczne (dwa, tak całe dwa zadania) i pisanie mieliśmy aż 120 minut. Wszystkie tematy były fajne, ale zdecydowałam się pisać opowiadanie o nastolatkach, którzy odnaleźli coś niezwykłego w starym zamku. Smutno mi było, bo zapomniałam jak jest "średniowieczny". Jednak bez tego słówka i tak sobie poradziłam. Wyszłam z auli około godziny przed czasem, przez co musiałam czekać aż półtora godziny na drugą część egzaminu, a na dworze padał deszcz. Chodziłam więc po szkole i socjalizowałam się. Poszłam też do miejsca, w których odbywały się egzaminy ustne i najadłam się ciasta. W końcu jednak rozpoczęła się druga część egzaminu - słuchanie i czytanie (z których zawsze byłam dobra). Przewidziane było 70 minut, jednak ja wyszłam po 45. Słuchanie nie należało do najłatwiejszych. Może dlatego, że ciężko już było mi się skupić, a może dlatego, że jedno z nich dotyczyło sportu, czyli czegoś, o czym czerwonego pojęcia nie mam. Czytanki natomiast dosyć przystępne. Nie sprawdzałam jeszcze odpowiedzi w internecie, ale wydaje mi się, że poszło mi dobrze.
No i na tym skończył się mój brak stresu, gdyż dziś miałam maturę ustną z języka polskiego. Przygotowana byłam, powiedzmy sobie szczerze, mniej niż średnio. Jeszcze rano kończyłam robić plansze. O nauczeniu się tekstu na pamięć nie było mowy, szczególnie że moja pamięć bywa zawodna. Stres był, muszę to przyznać, ogromny. No ale w końcu weszłam do sali... i mówiłam okropnie! Jak nie ja, co chwila się zacinałam. Aż mi normalnie wstyd. Do tego przekroczyłam czas. Wyszłam z sali przekonana, że jeśli będzie 6 pkt, to będzie naprawdę dobrze. A tymczasem, bo półgodzinie jeszcze większego stresu, okazało się, że dostałam punktów 18! Pytanie tylko, za co?
W poniedziałek jeszcze wos, no i 21. maja angielski ustny, którego nie obawiam się w ogóle.
Tyle doświadczeń osobistych.
A teraz opinia ogólna. Naprawdę ciężko byłoby nie zdać matury. Serio. Oczywiście, jest różnica między "zdaniem", a "zdaniem dobrze", jednak nie ma co się stresować. Ale jaka jest zasadność matury? Może mieć ją prawie każdy, daje niewiele... Słyszałam głosy, że należy z matury zrezygnować. Nie wiem, czy to słuszna droga. Ja bym maturę zostawiła, ale przywróciła egzaminy na studia. Bo to trochę przykre, gdy komuś nie pójdzie, mimo że jest dobry, a przez to nie dostanie się na studia.
Podobno niektórzy u nas ściągali, ale nie wiem czy to prawda. To przykre. Mój wewnętrzny policjant najchętniej by takich ludzi pozamykał. Ja tylko wzdycham i pamiętam, że rzeczy, których nie można zmienić, należy akceptować.

322. Mam wykształcenie średnie

Skończyłam dzisiaj liceum. Dziwnie.
Smutno mi, że w tej szkole nie miałam takiego nauczyciela, którego bym bardzo lubiła i z którym bym miała świetny kontakt.
W podstawówce była polonista, pani Monika. Uwielbiałam ją i uważam, że fantastyczna z niej nauczycielka. Budowała nasze poczucie własnej wartości, naszą wrażliwość. Uczyła nas wielu ważnych rzeczy i nie niszczyła naszej indywidualności. W gimnazjum miałam świetną wychowawczynię. Bardzo się nami przejmowała i nigdy nie postawiła na nas krzyżyka, mimo że bywaliśmy dla niej okropni. No i Pan X (tak, Pan X to mój nauczyciel), bez którego bym nie przetrwała. Nauczył mnie mnóstwa rzeczy, zarówno związanych jak i niezwiązanych z jego przedmiotem. Prawdziwy nauczyciel z powołania. Przeprowadził ze mną tyle ważnych rozmów, tyle czasu mi poświęcił. Teraz jak go spotkam nadal przystaje, żeby ze mną porozmawiać. Nadal pamięta rzeczy, które mu mówiłam. Oddalił on ode mnie moje problemy. W liceum co prawda wróciły, ale je pokonałam. A gdyby nie on, może by mnie w liceum w ogóle nie było i może bym tego nie pisała.
A w tej szkole nie było nikogo takiego. Pani od matmy zawsze była wobec nas w porządku, ale to jednak t y l k o    w    p o r z ą d k u. Pan od wosu też był spoko, ale nie brał nas całkiem na poważnie. Przynajmniej takie mam wrażenie.
Smutno mi też ze względu na klasę. Nie byliśmy ani trochę zintegrowani. Nawet dziś nie poszliśmy nigdzie razem. Idąc tu, liczyłam na więcej. Szczególnie, że w podstawówce byłam tą nową, przepisałam się po trzech latach. A w gimnazjum były dwie grupy. Ja nie należałam do żadnej z nich. i liczyłam na to, że teraz będzie inaczej. Może gdybym pierwszego dnia usiadła w innym miejscu, bliżej    f a j n y c h    osób, też byłabym   f a j n a .   Ale czy to byłoby takie fajne?
W każdym razie, żal mi tego, że niektórych już nigdy nie spotkam, a tak naprawdę nie zdążyłam ich poznać. W szczególności o jedną osobę tu chodzi. Puff, wszyscy już wiedzą.
Ale będzie jeszcze wycieczka po maturze, której już się nie mogę doczekać. I której się już obawiam. Bo będzie nas około 10-15, więc się raczej nie podzielimy na grupki. A ja tak średnio sobie ufam. Dlatego smutno mi, że Zośki nie będzie. Bo miałby mnie kto pilnować.

Zdjęcie z ogniska, chyba pierwsza klasa :D

Umieram przez alergię. Zapomniałam o tabletkach. I nie mogę iść na obiad, bo mam robotników w domu. Coś się podobno zepsuło i w całym budynku rury wymieniają.

305.

Niektóre stany są tak, no - tak nie do wytrzymania, że wszystko jest dobre, co może przynieść ulgę, wszystko jeszcze jest lepsze niż to, co jest.

- Zofia Nałkowska
8UVJC8VWEP4V

185.

Zaczęłam ci współczuć. Gdybyś nie była taką narzucającą się kurwą, to bym ci współczuła bardziej.

74.

Uhh, szkoła sprawia, że mój mózg przestaje działać.
Jak mogłam zapomnieć?






-.-